BelarusianEnglishRussian

Меню

Главная
Жизнь колледжа
О колледже
Наши награды
Задачи и функции
История
Колледж в лицах
Материальная база
Общежитие
Газета "Колледж-экспресс"
Абитуриенту
Специальности и квалификации
Приём абитуриентов
Ход приема документов
Уровень ПТО
Уровень ССО
Правила приёма
План приёма ПТО
План приёма ССО
Документы
Льготы при поступлении
Советы психолога
Архив приемной комиссии
Результаты приемной комиссии 2019
Профориентационная работа
Методическая работа
Повышение квалификации
Методическая работа
В помощь педагогам
Экспериментальная деятельность
Инновационная деятельность
Ресурсный центр
Уровни образования
Уровень ПТО
Уровень ССО
Учащимся
Требования к учащимся
Расписание занятий
Расписание звонков
Уровень ССО
Централизованное тестирование
Полезное
Обучение школьников
Расписание занятий
Посещение учебных занятий
Заочникам
Методические пособия
Преддипломная практика
Дополнительное образование
Выпускнику
Воспитательная и идеологическая работа
Программы
Учащимся
Родителям
Педагогам
СППС
Внеучебная деятельность
Общественные организации
Ученическое самоуправление
Единый день информирования
Фотогалерея
Одно окно
Вышестоящие организации
Руководство колледжа
Разное
Выпускникам
Услуги
Потребность в кадрах
Система "Расчет"
Полезные ссылки
Контакты
Электронное обращение
Выдержки из нормативных документов
Форма электронного обращения
Гостевая книга
Форум


Выпускник 1986г.

 Кобринского СПТУ №105 НХП

Командирчик

Камандзiрчык Юрый Iванавiч нарадзiуся 23 красавiка 1961 г.

Нарачанскага разьбяра Юрася Камандзірчыка многія ведаюць па яго адмысловых працах. На іх стаіць подпіс майстра: "Зрабіў Юрась".

 ...Далёкі 1961 год. Красавік. Савецкія людзі святкуюць першы палёт чалавека ў космас. У кожным горадзе і вёсцы, ды што там, у кожнай сям'і гавораць пра слаўнага касманаўта Юрыя Гагарына...

 А ў невялікай беларускай вёсачцы Спарыжжа, што на Брагіншчыне, у сям'і Камандзірчыкаў сваё свята: пасля дзвюх дачок і сына нарадзіўся яшчэ адзін хлопчык. Назвалі яго Юрасём (дарэчы — так ён просіць называць сябе і сёння). У гонар таго, аб кім гаварыў тады ўвесь свет — Юрыя Аляксеевіча Гагарына.

 Камандзірчык-старэйшы плёў кошыкі з лазы, Юрасёва мама працавала на пошце. Часта тата браў з сабой малодшага сына на рыбалку, вучыў вудзіць. Помніць і сёння майстар маляўнічыя берагі Брагінкі, яе спакойную і чыстую ваду, моманты дзіцячай радасці, калі выцягваў рыбу і хваліўся тату ўловам.

 У школе зімой на ўроках працы Юрась з сябрамі рабіў шпакоўні. Вясною развешвалі іх у школьным садзе і назіралі, як птушкі займалі сабе кватэры. Праз колькі дзясяткаў гадоў гэтыя ўспаміны ўвасобяцца ў кампазіцыі "Шпакі прыляцелі", якая сёння месціцца ў Мядзеле на беразе возера Мястра.

 Пасля школы Юрась вучыўся на будаўніка ў Мінску. Потым працаваў Варонежы. Там пасябраваў з азербайджанцам Ніфталі, які выразаў гравюры на фанеры. Гэтаму жыхар сонечнай краіны навучыў і беларускага сябра. Першай самастойнай працай Юрася стала гравюра "Дэльфіны", якая пазней была падаравана аднаму з прыяцеляў.

 Напэўна, менавіта тады, у Варонежы, майстар зразумеў, чым будзе займацца ўсё астатняе жыццё. Разьбой па дрэве...

 У войску (Светлагорск 1979-1981) Юрась пасябраваў з разьбяром Васілём Лявіцкім з Львоўшчыны. Украінец працаваў віртуозна, мог з дрэва выразаць арлоў і іншых птушак. Шмат што па разьбярстве пераняў ад яго наш майстар.

 Пазней з 1984 года па 1986 год вучыўся ў Кобрынскім мастацкім вучылішчы. Усяму, што зараз умее, са слоў майстра, навучылі кобрынскія выкладчыкі.

 Затым хлопец нядоўга працаваў у калгасе на Пастаўшчыне. Адтуль пераехаў у Мазыр, дзе працаваў выдатны народны майстар Мікалай Мікітавіч Пушкар. Асноўны акцэнт Пушкар рабіў на традыцыйных беларускіх матывах, гісторыі і побыце беларусаў. З той пары, як Юрась пазнаёміўся з працамі майстра, беларускасць цікавіць і яго самога.

 ...1986 год. Чарнобыльская бяда. Людзі з'язджаюць з Гомельшчыны. Юрась з сям'ёй — таксама. Прытуліў іх курортны пасёлак Нарач. Там разьбяр уладкоўваецца сталяром.

  Цікаўны госць Нарачанскага краю абавязкова заўважыць, што на галоўным беларускім курорце сустракаецца багата драўляных скульптур. Нямала іх у цэнтры курортнага пасёлка Нарач, а многія здраўніцы лічаць за гонар устанавіць хаця б знак пры ўездзе на сваю тэрыторыю, а то і прыгожы куток для адпачынку з выразанымі з дрэва скульптурамі і лавамі. Большасць з гэтых работ аўтарства мясцовага майстра Юрася Камандзірчыка.

 - Дрэва - своеасаблівы матэрыял, - разважае Юрась. - Паўтораў тут быць не можа, адрэзаў - ужо не прыклеіш. Таму кожная работа - непаўторная, аўтарская. Да таго ж, дрэва грэе душу і сэрца. З ім прыемна працаваць: гэта не “мёртвы” бетон. У дрэве скульптура ажывае, і ад яе вее цяплом.

 На пытанне што самае цяжкае ў рабоце? Майстар адказвае:

 - Знайсці ідэю і вобраз. Знайшоў - лічы, палова працы зроблена.

 Вобразы тыя па-рознаму прыходзяць. Некалькі год таму афармляў куток адпачынку на беразе Нарачы. Адну з скульптур майстар хацеў зрабіць па матывах нарачанскіх паданняў. Неяк жыхар курортнага пасёлка Міхаіл Трафімавіч Чарняўскі прынёс яму зборнік вершаў Максіма Танка. Паэма «Ля вогнішч начлежных» аказалася тое, што трэба: яе галоўная гераіня Галіна стала тым вобразам, які творца шукаў.

 Згодна з версіяй, ад няшчаснага кахання ў дзяўчыны Галіны з рук выпала люстэрка і разбілася на шмат частак, якія ператварыліся ў азёры Нарач, Мястра, Баторына. Гэтая скульптура зараз упрыгожвае тэрыторыю санаторыя "Нарач". Дарэчы, там жа былі і "Рыбак з сомам", і "Рыбак з вёсламі", копіі якіх зараз знаходзяцца ў Санкт-Пецярбургу

 — Аднойчы адпачывалі ў санаторыі расіяне. Убачылі майго "Рыбака з вёсламі", і ён ім вельмі спадабаўся. Спадабаўся таму, што госць — сам рыбак. Яму, як і майму рыбаку, часта ў рыбалцы не шанцуе: то хвалі на Неўскім заліве высокія, то вецер магутны дзьме. Карацей, заказалі копію і забралі з сабой у Піцер, — расказвае разьбяр. — Туды адправілася і лава, на якой выразаны словы "ўся сямейка ўмесце, дык і душа на месцы". Заказчыкі — вялікая сям'я, у якой пяцёра дзяцей. Расіяне прасілі Юрыя, каб надпіс быў абавязкова на беларускай мове, так бы мовіць, каб не забываць Беларусь.

 Ёсць яго працы ў Рызе. Туды паехаў "Касалапы", які сядзіць на дрэве і сустракае гасцей.

 А вось месца для адпачынку “Беларускі куток”, што ў санаторыі “Белая Русь”. На яго стварэнне натхнілі прыказкі.

 - Прыкладам, пад словамі “Дзе нарадзіўся, там і прыгадзіўся” “пасяліў” баброў, - тлумачыць майстар. - Бо яны далёка ад сваіх хатак не адыходзяць.

 Дзеліцца Юрась, што для плённай працы не толькі ўмелыя ды спрытныя рукі патрэбны, яшчэ, як паветра, неабходна натхненне.

 - Калі яго няма, то можна таптацца дзень, другі - і нічога не атрымаецца. А можна за хвіліны зрабіць тое, што некалькі дзён шукаў.

 Упрыгожваюць творы майстра і ўезд у санаторый "Журавушка". Там стаіць выразаны з дрэва "Дзед з жоравам". Той, хто яго ўбачыць, адразу зразумее, адкуль пайшла назва здраўніцы.

 Уражвае перш за ўсё памер яго ра­бот, таму многія звярталіся да Юрася часцей за ўсё з пытаннем, дзе ён знаходзіць такія тоўстыя дрэвы, а ён мудра адказваў:

 — Дрэва знайсці няцяжка, цяжка знайсці розум. Ведаеце, пад ляжачы камень і вада не цячэ.

 У 2011 Юрый працаваў над творамі "Шпакі прыляцелі" і "Рыбак з сомам", якія можна пабачыць у Мядзеле. На скульптуру "Дзед з сомам" Юрыя натхніў здымак 1968 года, на якім зняты рыбак з Мядзела Клімовіч, які вылавіў на возеры Нарач сома даўжынёй два з паловай метры. Вось і захацелася гэтай скульптурай нагадаць людзям, што некалі вадзіліся ў нашых азёрах такія рыбіны. Той, хто бачыў зробленыя Юрасём скульптуры, заўважыць адметнасць устаноўленай у Мядзеле: яна размалявана ў розныя колеры.

 —Раней свае працы фарбаваў у адзін тон, — тлумачыць ён. — Падказалі, што лепей будзе размаляваць у розныя колеры. Упершыню зрабіў так. І, здаецца, жывейшай, весялейшай выглядаць стала. Дарэчы, з гэтай скульптурай маглі пазнаёміцца наведвальнікі “Дажынак-2011 у Маладзечне. З яе дапамогай Юрась дэманстраваў гасцям рэспубліканскага фестывалю-кірмашу, як робіцца фігура з дрэва. Твор прыйшоуся  даспадобы мядзяльчанам. на ўзбярэжжы возера дабавілася аб’ектаў, з якімі можна сфатаграфавацца. У 2012 г. разьбяр закончыў працу над уязным знакам у Мядзел.

 — На свяце рыбы старшыня Мядзельскага райвыканкама Аляксандр Іванавіч Даніленка прапанаваў мне распрацаваць уязны знак у Мядзел і такі, каб у ім былі адлюстраваны гісторыя і побыт людзей азёрнага краю.

 Юрась не раз праязджаў каля месца, дзе затым павінен быў узнікнуць знак. Спыняўся. Стаяў, думаў, нічога канкрэтнага ў галаву не лезла. І вось аднойчы, калі майстар чарговы раз праязджаў каля месца — "бац!" — азарэнне: цэлая карціна знака ў галаве намалявалася за адну секунду. Усе часцінкі мазаікі склаліся ў адно цэлае. Там жа майстар накідаў эскіз, паказаў кіраўніцтву раёна. Ідэя была ўхвалена, і разьбяр узяўся за працу.

 Неўзабаве збоку курортнага пасёлка Нарач з'явілася цуда-кампазіцыя. Увышыню — 5,7, удаўжыню — 5 метраў, дыяметр дубовай асновы — 80 сантыметраў. Матэрыял: ясень і дуб.

 На кампазіцыі ўвасобіліся: гісторыя ў гербе Мядзела — замак, які сімвалізуе былую веліч горада, дата першай згадкі пра яго — 1324, і нарачанскі рыбак на чоўне з ветразем. У невад да яго трапілі традыцыйныя віды рыб, якія водзяцца ў азёрах нарачанскага краю: акунь, ёрш, шчупак, краснапёрка, сіг, сом, рапушка і, вядома, цар Нарачы — вугор.

 Спачатку Юрась хацеў абысціся адным шчупаком. Але, паглядзеўшы, як невад гарманіруе з блакітным небам, якое нібы возера, дапаўняе агульную карціну кампазіцыі, вырашыў напоўніць снасці рыбай. Зараз жа галоўнае, каб людзі не толькі здзіўляліся, але і беражліва аднесліся да твора. Каб гэты дзівосны знак доўга-доўга вітаў гасцей горада і сустракаў мядзяльчан з далёкай дарогі. Ён таго варты.

 Творыць сваё хараство Юрась на лецішчы, у дзесяці кіламетрах ад возера. Яго памочнікі — бенза- і электрапіла, даводзіць твор да "таварнага" выгляду стамескамі. Даўно адмовіўся ад сякеры, якой можна "параніць" скульптуру, таму яны ў яго і паржавелі.

 Ведае Юрась, што рабіць, каб скульптура прастаяла даўжэй: яна не павінна датыкацца да зямлі, каб паветра гуляла пад скульптурай. Па магчымасці над ёй павінен быць дэкаратыўны дах ад дажджу; не забываць насычаць спецыяльнымі антысептычнымі "касторкамі".

 — Я буду выразаць, пакуль рукі трымаюць інструмент. А жадання займацца любімай справай, упэўнены, хопіць на ўсё жыццё! — падкрэслiвае Юрась.

 Юрась — з такіх, хто добра ведае гісторыю краіны. Ён беспамылкова называе стагоддзе заснавання сваёй малой радзімы, цікава расказвае пра Вялікае Княства і ведае нямала пра многія падзеі мінуўшчыны краіны. Размаўляе, што рэдкасць сёння, на мове продкаў — беларускай. Усе надпісы на працах піша на ёй жа. Нярэдкі госць у сельскай бібліятэцы, дзе вышуквае цікавыя беларускія прымаўкі і іншы матэрыял для сваіх работ. Распытвае ў людзей сталага века пра іх мінуўшчыну і побыт, а потым веды ўвасабляе ў сваіх творах.

 Кожная Юрасёва праца можа стаць брэндам нарачанскага краю. А можа, яны ўжо ім і сталі, таму што выявы Юрасёвых скульптур даўно прыжыліся на сувенірных значках і каляндарыках аб Нарачы. Аздабляе курорты разьбой Юрась з пачатку 90-х год мінулага стагоддзя. За гэты час дзе толькі яго работы не з’явіліся: у царкве ў вёсцы Нарач і ў прыродным комплексе “Блакітныя азёры”, пры ўездзе ў Нацыянальны парк “Нарачанскі” і ў шматлікіх здраўніцах… Ды не толькі ў азёрным краі можна пабачыць творы майстра: у Бярэзінскім біясферным запаведніку, у сядзібах пад Мінскам, Санкт-Пецярбургам і Рыгай таксама знайшлося месца скульптурам з подпісам “зрабіў Юрась”.  Ды і прызнанне сярод творцаў займеў: скажам, стаў лаўрэатам у намінацыі “За лепшае майстэрства і мастацкі густ” на абласным конкурсе “Разьбы зачараванне”, які прайшоў у 2010 годзе ў Мядзеле. Юрась Камандзірчык у­дзел у конкурсе прымаў упершыню і адразу стаў лаўрэатам у намінацыі “За высокае майстэрства і мастацкі густ”. На зробленай ім лаўцы, аздобленай фігурамі баброў, лічылі за гонар пасядзець усе.

У красавiку 2012г. Юрась Камандзірчык стаў членам саюза майстроў народнай творчасці Рэспублікі Беларусь.

           фото 1фото 2

                   фото 3фото 4

                фото 5фото 6

           фото 7фото 8

             

HTML hit counter - Quick-counter.net